Geweven stoffen worden geweven van schering- en inslaggarens, en de opwekking van statische elektriciteit hangt nauw samen met het vezelmateriaal en de omgevingsomstandigheden:
1. Vezelsamenstelling: Natuurlijke vezels (katoen, linnen, wol) hebben een sterke vochtopname, geleiden gemakkelijk lading en accumuleren weinig statische elektriciteit; synthetische vezels (polyester, nylon, enz.) hebben een slechte vochtopname, een hoge weerstand en behouden gemakkelijk hun lading na wrijving. Volgens gegevens van het *Textile Research Journal* (2020) kan de statische spanning van polyesterweefsel na wrijving oplopen tot meer dan 2000 V, terwijl katoenweefsel gewoonlijk lager is dan 500 V.
2. Omgevingsvochtigheid: Wanneer de luchtvochtigheid lager is dan 40%, is het moeilijk om een geleidende waterfilm op het vezeloppervlak te vormen, waardoor het statische effect aanzienlijk wordt versterkt. Experimenten tonen aan (refererend aan de ASTM D423-standaard) dat wanneer de luchtvochtigheid 60% bereikt, de statische spanning van polyesterweefsel met ongeveer 65% afneemt.
3. Wrijvingsfrequentie: Snelle wrijving (zoals wanneer kleding tijdens het lopen in contact komt met de stof) versnelt de ladingsoverdracht. Dicht geweven stoffen (zoals popeline en canvas) zijn gevoeliger voor statische elektriciteit dan los geweven stoffen (zoals gaas) vanwege hun grotere garencontactoppervlak.
